Hoe hulp vaak geen hulp is deel 2.

Hulpeloos = zonder hulp.

 

 Ik heb mij lang hulpeloos gevoeld. 

Want ik had niet de tools de kennis of de middelen om mijzelf te helpen.

Zonder deze tools kennis en middelen bleef ik in een stand van overleven, zo kon ik leven.

 

Ik kon mijn traumatische ervaringen met geen enkele mogelijkheid verwerken.

'Gewoon' leven koste mij altijd erg veel moeite, want ik was aan het overleven.

 

Wat mij heeft geholpen is:

  • Het ontdekken van mijn eigen innerlijke kracht.
  • Het ontwikkelen van mijn eigen vermogen om te verwerken en te heelen.
  • Niet omdat een ander mij vertelde wat ik nodig had maar te leren voelen wat ik nodig had. 
  • Door te voelen dat de ander een eindeloos groot vertrouwen in mij had totdat ik mijn eigen zelf vertrouwen, mijn basis vertrouwen weer kon gaan voelen en ontwikkelen. 
  • Door een veilige plek te hebben waar ik mocht zijn zoals ik op dat moment was. En waar er niets anders van mij werd verwacht.
  • Mijn eigen tempo bepalen, zonder druk zonder dwang dus zonder verwachting.
  • Door te leren hoe je 'ondraaglijke' emoties kan dragen.
  • Door langzaam maar zeker volledig aanwezig te zijn en dus door te gaan voelen in mijn lijf.

Hoe kan jou hulp werkelijk bijdragen?

  • Door onvoorwaardelijke vertrouwen te gaan schenken in het vermogen tot zelf heeling. (zowel aan jezelf als aan een ander).
  • Door te stoppen met (tijds) verwachtingen te hebben. Verwachting creëert heel veel druk en dwang. In een overlevingsmodus sta je continue onder druk en dwang, met elke verwachting druk je jezelf of een ander steeds verder weg.
  • Het is vallen en opstaan, ontdekken wat wel werkt en wat niet. Het is geen A naar B proces. Het is een circulair proces. Het is niet gebonden aan tijd, op geen enkele manier.
  • Door jezelf af te vragen wat jou eigen belang is in het heelings proces van een ander. ( Bijvoorbeeld: Heb jij het gevoel dat je faalt als ouder of als partner als je kind of je geliefde niet gelukkig is en niet mee kan bewegen in de maatschappij?) Deze faalangst mag jij in jezelf heelen. Het is niet de verantwoording van je kind of je partner om voor jou faalangst te zorgen.

 

In mijn blog over mee-lijden stip ik aan hoe je gedachten projecties zijn.

Als jij dus denkt vanuit je eigen onmacht en frustratie: zie je wel, hij wilt niet geholpen worden.

Dan  zorg je ervoor dat je de energie ( daarmee bedoel ik de emotie of het gevoel wat de ander onbewust al heeft) versterkt. In dit voorbeeld bevestig je dus het gevoel van hulpeloos zijn.

Dat is best pittig he? Dat je zoveel invloed hebt op je omgeving.

Maar je kan het ook omdraaien, je kan dus ook enorm veel positieve invloed hebben op een heelings proces.

 

Op het moment dat jij alle vertrouwen houdt en voelt in iemand zijn eigen kunnen en eigen kracht versterk je de energie van vertrouwen en dus ook de persoon zijn zelf vertrouwen.

We hebben de overtuiging dat helpen iets doen is in de vorm van oplossingen aandragen etc.

Het is heel lastig om 'niets' te doen. 

En daar zit de verwarring.

Aanwezig zijn en vertrouwen houden en neutraal blijven, is niet niets.

Probeer dat maar eens.

Alleen luisteren en aanwezig zijn.

 

En erop vertrouw dat deze persoon een beschikking heeft over een innerlijk vermogen en innerlijke kracht om uit de situatie te komen die zijn lijden veroorzaakt.

Dat deze persoon het vermogen heeft om zelf te ontdekken welke hulpbronnen en tools die nodig heeft.

En als deze persoon om hulp vraagt, dan kan jij beslissen of jij de aangewezen persoon bent om de hulp te geven.

Dit vraagt om een heel sterk innerlijk vertrouwen. Het tegenovergestelde van vertrouwen is angst.

Want alles wat jij uitzend aan energie ( ik bedoel hiermee je emoties en je gevoel waarvan je je vaak niets eens bewust bent ) heeft direct invloed op je omgeving.

 

Tot slot:

Wat zend je uit?

Vertrouwen of angst?

 

Liefs Steffie Lilian

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Marjolijn Don (zondag, 25 april 2021 11:02)

    Zo, dit mag ik even laten indalen. Er zijn voor de ander,
    maar soms toch ook nog n redder willen zijn. Mijn moedrs stoeltje voor het raam is mn 'doorvoel' stoeltje geworden.