Angst was mijn realiteit

Ik leefde lange tijd in een heel andere wereld dan jij, een heel andere realiteit.

Dat wist jij niet en dat wist ik niet. Hoe konden we dat weten dan?

Er is niemand geweest die me dat kon vertellen, of die het jou kon vertellen.

Onze werelden waren gescheiden, onbereikbaar voor elkaar, hoe hard we ook ons best deden....

Mijn realiteit werd gedomineerd door angst. Daardoor klapte ik snel dicht en was ik vaak niet eens aanwezig, leefde eerder in een soort van waas.

Ver weg van mijn gevoel, van mijn lichaam en heel ver weg van mezelf.

Droomkind.

Ik kon niet echt communiceren en uit leggen wat er in mij gebeurde en wat ik allemaal voelde. Het was als alsof ik achter plastic folie leefde.

Er ontstond keer op keer miscommunicatie.

Werd mijn gedrag gezien als ongeïnteresseerd, brutaal, asociaal.

Maar dat was ik niet. Ik dissocieerde. 

Bij de minste of geringste trigger was 'ik' weg, onbereikbaar. 'Je kijkt alsof je water ziet branden', zei je dan.  Jouw wanhoop en onmacht en mijn onmacht wat er voor zorgde dat ik nog verder verdween. Ik kon mezelf niet 'aan' zetten als ik eenmaal uit stond. Ik wist niet hoe. Het uit zetten en verdwijnen ging automatisch en onbewust.

En ik wist niet dat ik dit deed, jij wist niet dat ik dit deed. 

 

 

Liefs Steffie Lilian

Reactie schrijven

Commentaren: 0